تأکید محبوبه رضایی، زندانی سیاسی پادشاهیخواه، بر ضرورت همبستگی
محبوبه رضایی، زندانی سیاسی پادشاهیخواه، در پیامی از زندان اوین با تأکید بر ضرورت همبستگی، سیاستهای جنگافروزانه جمهوری اسلامی را «عامل اصلی ویرانی و جنگ» دانست و گفت: «ملت دانا و متحد، هرگز شکست نمیخورد و نور آزادی بر تاریکی استبداد پیروز خواهد شد.»
محبوبه رضایی در این پیام گفت: «خطاب به همه مدعیان دلسوزی که امروز از جان انسانها و زیرساختها دم میزنند، من، دختری از ایران، فرزند رئیسعلی دلواری از جنوب سرافراز این سرزمین، از دیار نخلهای استوار و خلیج همیشه فارس، از پشت دیوارهای زندان اوین مینویسم. سوالی ساده اما بنیادین ذهنم را مشغول کرده است؛ سوالی که ریشه در اصول مبارزاتیام دارد: آیا آزادی و کرامت فردی بدون هویت ملی و حاکمیت قانون ممکن است؟»
او درباره افراد و گروههایی که پیش از این به خاطر عشق به ایران به ملیگرایان و میهندوستان انگ «فاشیست و شوونیست» میزدند و مدعی بودند «خاک مهم نیست، انسان مهم است» و اکنون رفتاری متناقض از خود نشان میدهند، گفت: «امروز واژهها معکوس شدهاند: همانها ما را بیوطن و خائن مینامند. این تناقض آشکار، نه نشانه صداقت، بلکه افشای منفعت طلبی سیاسیتان است.
ما جنگ را ستایش نمیکنیم. اما عامل اصلی ویرانی و جنگ را سیاستهای جنگافروزانه جمهوری اسلامی میدانیم؛ حکومتی که دههها بر طبل "مرگ بر…" کوبید، نیروهای نیابتی ساخت، منابع کشور را صرف ماجراجوییهای منطقهای کرد و در نهایت جنگ را به خاک ایران کشاند. سالهاست مردم ایران در یک جنگ نابرابر با این رژیم اشغالگر ضدایرانی به سر میبرند.»
این زندانی سیاسی پادشاهیخواه تأکید کرد: «در قیام ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴، بزرگترین کشتار تاریخ معاصر ایران رخ داد و بسیاری از همان مدعیان حقوق بشر و فعالان مدنی، سکوت اختیار کردند. روزانه اعدامها ادامه دارد، اما امروز ناگهان دم از "زیرساختهای مملکت" میزنند. سوال ما این است: زیرساخت برای چیست؟ آیا بناها و لولهها ارزشمندتر از جان شهروندان آزاد هستند؟ سالهاست بدون هیچ جنگ خارجی، منابع طبیعی و زیرساختهای ایران به یغما رفته، ثروت ملی به جیب نهادهای نظامی-مافیایی و نیروهای نیابتی ریخته شده و مردم جنوب ایران — که سهمشان از نفت و گاز باید رفاه بیاورد — تنها ریزگرد، سرطان، قطعی آب و برق در گرمای ۵۰ درجه و سهمیهبندی تبعیضآمیز در کنکور دریافت کردهاند. مدعیانی که امروز شعار "جنوب ایران" سر میدهند، دیروز جنوب لبنان را اولویت میدانستند. وقتی اسکله رجایی سوخت و صدها هموطن جان باختند، چرا سکوت کردید؟ چون قربانیان فارسیزبان بودند و برای روایت "اتنیک" مناسب نبودند؟ این انتخابی بودن همدردی، با اصول جهانشمول حقوق بشر — که لیبرالیسم بر آن تکیه دارد — کاملاً در تضاد است.»
او با یادآوری این که «منصوره حیدری و بهروز منصوری، همشهریان من در بوشهر، با گلوله نیروهای سرکوب داخلی از پای درآمدند. آنها برای نان، آزادی و کرامت انسانی به خیابان آمدند»، خطاب به «مخالفان پهلوی» گفت که «نادیده گرفتن اراده بیش از ۵۰ درصد جامعهای که به مشروطه و پهلوی گرایش دارند» و «حمله و هتاکی به پهلوی و هوادارانش، یعنی نادیده گرفتن تاریخ جنایت این رژیم: صدها زندانی سیاسی - از جمله کودک زندانی در اوین -هزاران اعدام از اسفند ۱۳۵۷ تا امروز، و کشتارهای خیابانی مکرر.»
محبوبه رضایی اضافه کرد: «اگر واقعاً به دموکراسی و حاکمیت قانون باور دارید، باید به حق انتخاب عقیده احترام بگذارید. آینده ایران را باید با رفراندوم آزاد و صندوق رأی تعیین کنیم، نه با تحمیل ایدئولوژی اقلیت. پهلویستیزی را کنار بگذارید؛ این فقط تفرقه میآفریند و به دشمنان ایران خدمت میکند.»
این زندانی سیاسی همچنین افزود: «به ملیگرایان احساساتی هم که گاهی رفتار غیرمنطقی نشان میدهند، یادآوری میکنم: انگشت اتهام را مستقیم به سوی جمهوری اسلامی بگیرید. تداوم این رژیم برای ایران خطرناکتر از هر سناریوی گذار است. شاهزاده رضا پهلوی، همچون گذشته، میتواند نماد انسجام ملی و پلی به سوی یک ایران سکولار، دموکراتیک و مرفه باشد؛ کشوری که در آن حقوق فردی، اقتصاد آزاد، حاکمیت قانون و هویت ملی ایرانی درکنار یکدیگر قرار گیرند.»
محبوبه رضایی همچنین گفت: «وقت آن رسیده که پارههای تن زخمی ایران را مداوا کنیم. اجازه ندهیم دشمنان خارجی یا تفرقهاندازان داخلی، وحدت ما را بشکنند. ملت دانا و متحد، هرگز شکست نمیخورد. نور آزادی بر تاریکی استبداد پیروز خواهد شد. پاینده ایران، پاینده ایرانیان آزاد.»